Uitgelinkt? (3)

In deze serie een nieuwe aflevering. Uit een uitspraak van de rechtbank Den Haag blijkt dat het verwijzen naar auteursrechtelijk beschermde werken echt een “linke” bezigheid wordt.

Een website verwees naar radioprogramma’s die via z.g. streams via het internet te beluisteren zijn. Deze internetzenders betalen al auteursrechten, dus daar was niets mis mee.

Deze zaak ging wel over de vraag of het verwijzen als openbaarmaking wordt aangemerkt. De rechter bevestigt deze vraag en de bottom line is, dat verwijzen linke soep wordt.

In mijn ogen is het een absurd vonnis. Want de radiozenders betalen al auteursrechten. Kennelijk willen de auteursrechtenorganisaties echter dubbel worden betaald. Dit is niet nieuw, want al jaren geleden is in de z.g. Amstelveen zaak bepaald, dat het doorgeven van televisieprogramma’s via een kabel-tv net als openbaarmaking wordt gezien. In die tijd waren er nog veel mensen met eigen antennes en het kwam erop neer, dat je dubbel ging betalen als de tv-signalen niet meer via je eigen antenne werden ontvangen, maar via een gemeenschappelijke antenne.

De kabelbedrijven zijn sindsdien verplicht om enkele euro’s auteursrechten per abonnee per maand te betalen.

In de Amstelveen zaak ging het om buitenlandse programma’s, die met een eigen antenne niet of amper te ontvangen waren, maar via de hoge masten van de (toen nog) gemeentelijke antennebedrijven wel. Voor de buitenlandse zenders kon je stellen dat het ontvangstbereik was vergroot en dat die vergroting tot meer “consumptie” leidde van de auterursrechtelijk beschermde werken. Maar voor Nederlandse programma’s was het domweg een kwestie van hetzelfde, via een ander kabeltje. Aanvankelijk werd er voor de Nederlandse programma’s niet extra betaald, maar dat is inmiddels achterhaald.

Het opnemen van een programma op een verwijspagina kan misschien tot meer luisteraars leiden. Een evenredig hogere vergoeding zou daarom wel terecht zijn. Echter zou deze vergoeding naar mijn mening niet moeten worden “gehaald” bij de verwijzers, maar bij degenen die publiceren, zoals hier de radiostations. Aangezien de internet radiostations precies kunnen bijhouden hoe vaak en wanneer er geluisterd wordt, kan de auteursrechtenvergoeding prima worden bepaald.

De acties van de rechtenorganisaties hebben er alle schijn van dat men probeert via allerlei listigheden inkomsten te zoeken, maar het gevolg is wel, dat er allerlei vreemde verhoudingen ontstaan. Bovendien krijg ik ook stellig de indruk dat men bij de selectie van partijen waartegen wordt geprocedeerd, zoekt naar partijen die mogelijk minder kapitaalkrachtig zijn, waardoor hoger beroep niet zo snel zal voorkomen en de uitspraak van de eerste rechter de jurisprudentie vormt. Artikel 1019h Rv* komt daarbij heel goed van pas: de wederpartij kan worden verplicht om alle proceskosten te betalen.

In een blog (nee, geen link, ik kijk wel uit…) riep iemand dat deze uitspraak wel zo eerlijk was voor de artiesten. Ik ben zo vrij om daar anders over te denken. Twee keer betalen kan niet eerlijk zijn. En daar komt het nu toch echt op neer.

* Dit artikel is van toepassing op zaken die gaan over intellectueel eigendom.